شده ام استاد عوض کردنِ آدم ها.شدم کسی که تویِ نگه داشتن یا ایگنور کردنِ هیچ بنده خدایی تردید نمی کند.دختر و پسرش زیاد مهم نیست،بهتر است درست تصمیم بگیریم.وقتی کسی وارد رابطه با آدم می شود یعنی که قوانین آن آدم را پذیرفته.یعنی یاد گرفته کی بیاید کی برود..چه طوری بیاد.با ناز بیاید،با اخم بیاید،با لبخند بیاید!و چه موقع برود..یعنی فهمیده که نباید یک سری کارها را جلوی آن طرف انجام بدهد همان طوری که تو یاد گرفتی درمورد آن آدم یک سری چیزها را رعایت بکنی. من فکر می کنم کسی که در طول رابطه با توست و به قوانینت احترام نمیگذارد باید فکری برایش بکنی.من در این شرایط آن ها را حذف می کنم.شاید کارِ درستی نباشد اما من این کار را می کنم.اینطوری دیگر دردسرِ کلنجار رفتن با مفاهیمی مثل از خودگذشتگی های بی مورد و سردردهای ناشی از ندانم کاری های اطرافیان آنقدر آزاردهنده به نظرنمی رسند. می روند کنار

حذف میشوند،به همین راحتی .و تمام .


برچسب‌ها: فیلسوف بازی
+  شنبه ۱ فروردین۱۳۹۴ 21:57  رهــا  | 

ای لعنت به چیزهایی که نمیشه نوشت .

سه و پانزده دقیقه شب .


برچسب‌ها: فقط کمی خسته امـ
+  پنجشنبه ۱۴ اسفند۱۳۹۳ 3:15  رهــا  | 

  از وقتی آمدم اینجا دوتا گلدان هم با خودم آوردم ؛اینجا که می گویم منظورم اتاق های بزرگِ اشباع شده با دیوار پوش و بویِ مواد لابه لای MDF است که معمولا در مجاورتشان نمی توانند گیاهان رشدِ خوبی داشته باشند؛ با اینهمه اما وقتی می بینم علی رغمِ همه گل و گیاه هایی که تابه حال اینجا آمده اند و خراب شده اند ؛گلدان هایِ من روز به روز دارند سبزتر و زیباتر می شوند احساسِ خوبی بهم دست می دهد و وقتی جوانه نو رسِ کاکتوسِ کوچولویِ اتاقم را میبینم با خودم می گویم هرچند اگر به جایِ همه آوازهای بومی ایی که برای گلدان هایم می خوانم ؛هر صبح برای مردی آواز می خواندم احتمالا الان به جای دوتا گلدانِ کوچک می توانستم صاحب قلب بزرگِ یک مرد در زندگی ام باشم اما هنوز هم مطمئنم این گل ها هستند که باید برایشان لورکا خواند و بهشان لبخند زد و نه هیچ کسی دیگر .

+عنوان از گروس عبدالملکیان .

++تصویر گلدان هایم را می چسابانم روی اینستاگرام .


برچسب‌ها: تو و این خونه رو باهم میخوام
+  پنجشنبه ۷ اسفند۱۳۹۳ 15:17  رهــا  | 

 

 

 

 چه قد زود صبح میشه .لع نتی ..

شب تا چشمامو میام ببندم ساعت زنگ میزنه؛درب دستشویی کوبیده می شه،صدای سیفون چرتم رو پاره می کنه و شیرِ آب ه که همینجوری وازه ..

و شب هایی که زود سر می رسه ،

عصرایی که هنوز نصف کارامو انجام ندادم و باید برگردم خونه .روزهای کوتاه ..برنامه های کوتاه ..هدف های کوتاه مدت ..

زندگی داره روال کوتاهی رو طی می کنی.شب ها زود صبح میشه.هر صبح زود شب میشه و آخرش هم هیچی به هیچی.

من هر روز روی فرنگی یواشکی چرت می زنم اولِ صبح، ده دقیقه از وقتِ شیفتِ دومم رسما می دزدم برای شیفتِ اول..لبخندای الکی میزنم که بگم من خیلی خوب خوشحالم و ماگِ قهوه ام رو پر می کنم از دونه های شیرخشکِ داخلِ ظرفِ استیلِ تهِ کابینت و یک سریِ اتفاقاتِ کپی پیست شده متدوال که هر روز برام اتفاق می افته رو هربار یه جور رنگ می زنمشون که احساس کنم زندگی فرقی با دیروز و روزِ قبل ترش کرده ،

اما هنوز اون اتفاقی که فهیمه جون حرفشو زد برام نیفتاده و این منو نگرانم می کنه .نکنه مریضی ایی چیزی دارم! پس چرا خون ریختم؟ ذبحِ اسلامی ؟!

توووی محیطِ کار با زنان باید یک جور رفتار کرد با مردان یک جور.این دوتا هیچ ربطی به هم ندارند و من از اینکه موهامو کوتاه کردم به شدت پشیمونم.

هوا سرده و شبا کوتاه .خوابشو زیاد کنید لطفا .


 

 بداهه نوازی بشنوید (کلیک) 


برچسب‌ها: لایف ایز لایف
+  دوشنبه ۴ اسفند۱۳۹۳ 0:37  رهــا  | 

 با دست قلمبه نوشتن بیش تر از اینکه درد داشته باشد یک جوری ایست.... یعنی چطور بگویم یک طور عجیبی است .

الان هم با همین قلمبگی بامزه اش دارم می نویسم

که چه قدر حرف دارم برای گفتن و نوشتن اما چه کنم که دردِ دست هیچ سازِ موافق نمی زند برای تایپ کردن جمله هایی که توی ذهن ام ردیف می کنم ،خاصه که دست ِ ناموافق دستِ راست باشد .ببخشید این غیبت های یکی در میانم را .

دستم با سپیدی گچ ها دوست شده

و من

این روزها بیشتر از اینکه بتوانم بنویسم دارم کتاب می خوانم

شما هم بخوانید : خداحافظ گاری کوپر .رومن گاری .


برچسب‌ها: فقط کمی خسته امـ
+  پنجشنبه ۲۳ بهمن۱۳۹۳ 1:20  رهــا  | 

قرمز بپوش!
که جهان با لب‌هات هماهنگ شود،
این‌گونه سرخ،
همین‌گونه سرخ‌تر،
قرمز بپوش،
و با خودت چیز مبهمی زمزمه کن!
من این شعر را
از لب‌های تو سروده‌ام...

 

*/کامران رسول زاده .

+به نفیسه رضایی برای قلب نازنینش ؛

++عکس هم از خودِ دختر .


برچسب‌ها: قشنگ یعنی
+  دوشنبه ۲۰ بهمن۱۳۹۳ 0:52  رهــا 

 

" آنگاه که تنها شدی

 و در جستجوی یک تکیه گاه مطمئن هستی بر من تکیه کن ."

نمل/79 

 

*/ عنوان از ذکر یونسیه .


برچسب‌ها: قشنگ یعنی
+  شنبه ۱۸ بهمن۱۳۹۳ 0:30  رهــا  | 

 

 دلم برای خودم تنگ می شود و این، خوب ترین دلتنگی از میان دلتنگی های دنیاست .

من ساعت هایی که بیکار می شوم را به خودم اختصاص می دهم.به اینکه دوست دارم الان؛دقیقا الان که بیکارم کجا بروم،چه کار کنم؟ وقتی به دوست داشته های خودم فکر می کنم یاد آدم ها هم می افتم، آدم های دوست داشتنی زندگی ام.یاد لباس هایم هم همینطور.محبوب ترین البسه ایی که داشته ام.وقتی یاد این چیزها هستم خوب است ،اما به واقع فکر می کنم لحظه اغنای حقیقی ام درست زمانی اتفاق می افتد که یاد لحظات خاصی از زندگی ام  که خودم هم  تویش بودم می افتم..لحظاتی که خودم را توی آن قاب می توانم ببینم. مثلا عصر جمعه ایی که می خواستم بروم اعتکاف و چمدان در دست جلوی مسجد عباسقلی خان ایستاده بودم و هوا خنکی خوبی داشت و منتظر بودم.یاد آخرین باری که با مادرم دوتایی رفتیم تره بار و از هرچیزی که دلمان خواست خریدیم و شبش یک سالاد بی نظیر درست کردم برای میهمانی .یا وقتی که سوم راهنمایی روی یک مقوای بزرگ اسم سه تا شاگرد کلاس های الف و ب و جیم را زده بودند روی برد جلوی درب و اسم من هم توی لیست بود و هیچ وقت آن ماژیک آبی که باهاش روی مقوا اسمم را نوشته بودند یادم نمی رود. یاد پارسال بهار که با شبنم رفتیم پیاده روی عصرگاهی و باران زد توی صورتمان و یکهویی حال جفت مان خوب شد و بعدش گوشواره مرواریدی ساده خریدیم برای همدیگر..یاد آن شبی که طلا هنوز ترکیه زندگی می کرد و برگشته بود با یک بلوز توسی.. با پاپیون های خال خالی آبی سفید.. که سوغات آورده بود و تمام انصاریه تا اعتمادیه را پیاده رفتیم .و از پسر تبریزی که آنجا توی هتل با خانواده اش دیده و دوست داشت شوهرش بشود ؛اما چون دلیلی برای رو دادن به یک پسر ندیده، محلش نذاشته و خبری ازشان نشده حرف زد و من داشتم متقاعدش می کردم آدم باید به دلش احترام بذارد و دوست داشته هایش را به زبان بیاورد چون دلش خواسته که دوست داشته باشد، و باید احساسش را بروز می داد .یاد شبی که با مهسا و بابا نشسته بودیم توی ماشین و قارت قارت به ترافیک و کثیفی طهران زیر پایمان می خندیدیم و از آقا مرتضی نازنین صحبت به میان آمده بود وقتی داشتیم می رفتیم خانه شان ..که من چه قد آقا مرتضی را دوست داشتم با آن قد صد و هشتاد به بالا و چشم و ابروی مشکی اش و اگر شوهر خاله ام نبود و نظامی نبود شاید یک فکرهای دیگری درباره اش می کردم از بس این مرد جذاب بود خدابیامرز .من آن روزها و خیلی روزهای شبیه آن را توی ذهنم نگه داشته ام و هراز گاهی بهشان سری می زنم و بو می کشمشان که حالم خوب بشود .

کم کم دارم به این نتیجه می رسم که وقتی به هرچیزی که خودم تویش بودم فکر می کنم یک جور خوبی می شوم.خودم را دوست دارم و این لذت بخش ترین حس دنیاست، دوست داشتنِ خودت .

دلم می خواهد همه چیزهای خوبی که تا به حال برای دیگران می خواستم را از این به بعد برای خودم بخواهم(یک جور خودخواهی برگشت پذیر شاید که تا به حال اینطوری نبوده ام) و اگر بخواهم راحت تر بنویسم بهتر است بگویم :به خودم احترام گذاشتن .اینکه آدم به خودش احترام بگذارد خیلی خوب است ،اذیت نمی شود.از خالی بودن جای کسی دق نمی کند،آسیب نمی بیند.منتظر نیست کسی برایش کاری بکند که حالش دگرگون بشود.خودش خوب است.خود به خود ..و تنها کسی که می تواند حالش را عوض و روحیه اش را تقویت کند همین خودش می باشد و بس.و این دقیقا همان چیزی است که بهش می گویند تفکر صحیح .

آدم باید جوری زندگی کند که وقتی بعد از پنج سال به زندگی اش نگاه می کند نگوید عجب احمقی بودم من! حسرت چیزهایی که به دیگران داده و در ازایش ضریب مرتفع گردیدن توقعاتش صفر بوده را نخورد.آدم باید برای خودش زندگی کند.برای خودِ خودِ خودش.نباید بودِ آدم به بودِ چیزی خارج از خودش ربط پیدا کند و این مهم ترین جمله این پست است که؛ فکر می کنم نباید بودِ آدم به بودِ چیزی خارج از خودش ربط پیدا کند .

+سلام :)


برچسب‌ها: من؛یه آدم معمولی
+  جمعه ۱۰ بهمن۱۳۹۳ 15:13  رهــا  | 

   "زندگی خراست "یعنی چه ؟یا اساسا به نظر شما چرا زندگی خر است !

خب به نظر من زندگی خیلی جاها می تواند در شرایطی قدم برداشته باشد که"خر " بنامندش.حتی می تواند تقسیم بندی های متناسب با دوره و زمانه خودش را هم داشته باشد ،که با این لفظ آمیخته شده باشند .برای مثال هفته خر.روز خر .مهمانی خر.جمعه خر(این یکی از هفته مجزا بود البته) دانشگاه خر ،کتاب خر؛وبلاگ خر حتی آدم خر..والخ.

 ***

ما در هفته خر به سر می بریم.اینکه می گویم ما(!) به جهت این است که معمولا دوستانِ گرامی خواننده احساس همزادپنداری عجیبشان با یک پستی برای مثال پست این هفته؛ یا پست آن هفته را ،زیاد به گوش بنده رسانیدند که من از همین جا می توانم بعد از پنج سال وبلاگ نویسی حدس بزنم چه قدر عزیزِ مخاطب هستند که آن ها هم در هفته خر به سر می برند؛ یا می بردند و حواسشان نبوده.عرض می کردم؛ما در هفته خر به سر می بریم.می پرسید چطور؟ چون از زمین و آسمان دارد برای آدم می بارد.برای شما نمی بارد؟چرا...می بارد.این خودش جای بحث دارد.

***

من متنفرم از اداهای مزخرف بعضی دخترها که با پز وقیف سگ و گربه های حال به هم زنشان را بغل می کنند و با آن ها عکس های رنگ به رنگ می اندازند.و طوری به سینه می فشارندشان که تو گویی ..استغفرلله !هیچ وقت نتوانستم شبیه شان باشم.

حالا اینکه چرا سگِ درونِ من بیدار شده و پاچه هفته را گرفته از جهات گوناگونی است که هرکدامشان را که دلم بخواهد در ادامه عرض می کنم.

از معشوق سردرگریبان و ناملایمات روزگارِ خر اندر خر نپرسید که هیچ مایل نیستم حرفی ازشان به میان آورم در این اوضاعِ نابسامان.اما وجه دیگر چهره نمایی از هاپوی درون اینجانب فعلا از جریانی نشات می گیرد که نمیدانم تا آخر می توانم برایتان بازگویش کنم یا نه !!از بس چشم هایم می سوزد و دست هایم می لرزد بعد از جریان امروز

صبحِ زود طبق روال هر روز از درب نگهبانی انگشت زده عبور می کردم که دیدم سه تا گربه (توله سگ) نشسته اند در یکی از ضلع های شرقی انبار و همه جا را نگاه (نیگا نیگا حق مطلب را بهتر ادا می کند در اینجا) می کنند..پیش خودم گفتم نکند بیفتند دنبالم,تعقیبم کند داستان بشود.آبرو ریزی بشود.بگویند خانوم فلانی از گربه(توله سگ) می ترسد..یک کم دل دل کردم گفتم هرچه بادا باد و با سلام و صلوات راه افتادم به طرف ضلع دیگر کارگاه انتهای حیاط ،

برای خودم هر از گاهی هم برمیگشتم پشت سرم را چک می کردم که نکند گربه ایی(توله سگ) چیزی دنبالم باشند که نبود شکر خدا.. اما بد روزگار همین که آمدم درب کشویی آهنیِ سنگینِ ورودی را هل بدهم به طرف داخل دیدم سه تا گربه(توله سگ) تپل مشکی و قهوه ایی به ردیف پشت سرم هستند! لعنتی ها کی آمده بودند که من نفهمیدم!!!!!!دلم ریخت.ریخت؟مغزم آمد توی دهانم.آمدم پا بزنم..چشم ابرویی بیام بروند از زورِ استرس و ترس رگ پایم گرفت افتادم زمین! و تا آمدم کولی بازی دربیاورم،جیغ بزنم دیدم سه تا گربه خنگ دور تا دورم ایستادند.و یک طوری به لاشه روی زمین افتاده ام نگاه می کنند که یک آن احساس کردم؛من چندکیلو ماهی بودم در تمام این سال ها و نمی دانستم.احساس می کنم صدایشان را می شنیدم که داشتند با چه ولع خاصی به من باعنوان صبحانه امروزشان نگاه می کردند.یکی شان می گفت از دست هایش  شروع کنیم بخوریمش؟یکی دیگر می گفت اول لیسش بزنیم بعد تکه تکه اش کنیم و بعد از تقسیم بخوریم.آن یکی شان هم احتمالا هوسِ کله پاچه داشت که آنطور میو میو (کوفت) می کرد.که من نمی توانستم ذهن خوانی درستی ازش داشته باشم.

نمیدانید و نمیخواهم بدانید با چه وضعیت خاکی و چه بدن کوفته و سری که از درد اصابت با زمین درد می کرد و کیفی که از شدت ضربه روی زمین پخش بود چطور خودم را به دفتر طبقه دوم رساندم که خودم هم از مرور آن دقیقه ها دق می کنم و حتی نمی خواهم یادم بیاید چه قدر موقع بلند شدن پیشِ خودم تحقیر شدم .فقط این در ذهنم مانده که داشتم بلند بلند گریه می کردم. حرص همه دو روزِ اخیر را در آوردم و تا می شد بلند بلند اشک می ریختم.کادر اداری توی غذا خوریِ همکف صبحانه می خورندن و من با صدای بلند بلند اشک می ریختم پشت میز ماهگونی ام. و به شرایط بد روحی ام فکر می کردم ؛که چه قدر اذیت شده این همه وقت

***

حالا بعد از یک روزِ کاری مزخرف، و تنی سست و یک بازو و پهلوی کبود و دستی که هنوز می لرزد که جز پر کردن تایم شیت کاری امروز مصرف دیگری نداشتند این خط ها را با حرص بیش تری تایپ می کنم تا بدانید چه قدر امروز خر بود و همه روزهای این هفته مسخره که هیچ چیز طبق میلبم پیش نرفت.و خسته شدم.آه که چه قدر دست راستم درد می کند؛ همه اش تقصیر زندگی است...این زندگی خر است .خر است.خر.است.

***

 

مثل میهمان ناخوانده هفته خر از راه می رسد و شما را تا ته خودش می کشاند می برد.شما اما احتیاط کنید.کمتر لیز بخورید.زیاد بهش پا ندهید.بگذارید هرچه می خواهد خر باشد ؛اما نگذارید شما را خر بکند.مراقب خواسته هایتان باشید.ببینم اصلا می دانید از هفته هایتان چه می خواهید؟ نکند همه هفته هایمان خر باشند و ما را با خودشان تا ته بکشانند (!) هوم؟

 


برچسب‌ها: فقط کمی خسته ام
+  یکشنبه ۲۱ دی۱۳۹۳ 23:25  رهــا  | 

  ما می‌توانستیم بدونِ سر و صدا و بدونِ اینکه آب توی دلمان تکان بخورد، به خیر و خوشی و با سلام و صلوات، سوارِ یکی از قایق‌ها بشویم و برویم جایی که هیچ برگشتی نداشته باشد. ما می‌توانستیم توی قایق دربارهٔ نقشه‌های دور و درازی که برای آیندهٔ خودمان چیده‌ایم حرف بزنیم و نقشِ دوتا عاشق و معشوق ِ قدیمی را بازی کنیم که دنیا به تُخمشان نیست. ما دوتا همبازی قدیمی بودیم که داشتیم‌‌ همان بازی‌های ناتمام ِ سال‌ها پیشمان را ادامه می‌دادیم و خیال می‌کردیم که راستی راستی عاشق ِ همدیگریم یا مثلاْ دو تا زن و شوهر ِ تازه ازدواج کرده که آمده‌اند ماه ِ عسل. 

*/ جعفر مدرس صادقی / بیژن و منیژه

 +اینستاگرامم ،برای آن یکی دو سه نفری که پرسیده بودند: aghayekusk


برچسب‌ها: که آتش انگیزد
+  جمعه ۱۲ دی۱۳۹۳ 12:23  رهــا